ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα απο το βιβλίο με τίτλο:
"Άσκηση νους Θεογνωσία, παραπλάνηση και Εκκλησία"
(από τα προσωπικά βιώματα Αγιορείτου μοναχού).
…
…ο χρόνος κυλούσε κι εγώ συνεχώς εισχωρούσα στα μυστικά της μοναχικής ζωής και στο μυστήριο της Εκκλησίας.
Άρχισα να βλέπω ότι η Εκκλησία τελικά δεν έχει «βιτρίνα».
Για τους περισσότερους είναι ένας αθέατος κόσμος που δεν μπορούν να τον δουν και να τον κατανοήσουν.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι ένας απλός οργανισμός, ή απλά η προβολή μιας θρησκείας που εδραιώνεται μέσα από τα ωραία κτίρια, με τους κληρικούς τους μοναχούς και τους προκαθήμενους των τοπικών Εκκλησιών.
Η ορθόδοξη Εκκλησία είναι το ίδιο το Σώμα του Χριστού.
Ένα μυστικό σώμα με σάρκα και οστά, στο οποίο Κεφαλή είναι ο Χριστός και μέλη αυτού του σώματος είναι όσοι βαπτίστηκαν εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου Τριάδος και στον θάνατο του Χριστού.
Είναι ένα μεγάλο και ακατανόητο για την λογική του ανθρώπου μυστήριο.
Όσοι δέχτηκαν το άγιο Βάπτισμα, ενδύθηκαν τον Χριστό και έγιναν μέλη δικά του. “όσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε” (Προς Γαλάτας γ΄ 27 ).
Δεν ανήκουν στον εαυτό τους, αλλά στο σώμα του Χριστού.
Για να κατανοήσει όμως κανείς το μυστήριο της Εκκλησίας, πρέπει να είναι ενεργό και ζωντανό μέλος αυτού του σώματος.
Δυστυχώς πολλά μέλη (Άνθρωποι), είναι είτε ανενεργά, είτε νεκρά, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να έχουν την ζωή αυτού του σώματος, αλλά να μένουν άγευστοι και άμοιροι της Χάρης του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί σ’ αυτό.
Δεν νιώθουν την κοινωνία με τον Χριστό και τα άλλα μέλη και θεωρούν τους εαυτούς τους ως ξεχωριστές μονάδες, νιώθοντας εγκλωβισμένοι στον χρόνο και την αναμονή του θανάτου, ως το ποιο θλιβερό γεγονός που μπορεί να τους συμβεί.
Εντούτοις γι’ αυτούς που είναι ενεργά και ζωντανά μέλη αυτού του σώματος, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Συναισθάνονται την κοινωνία μεταξύ τους και με τον Χριστό. Βλέπουν την ζωή του Αθανάτου και προαιώνιου Θεού να μπαίνει μέσα τους και να συγκλονίζει την ύπαρξη τους. Αρχίζουν να οσφραίνονται την ευωδία της Αθανασίας και της αιωνιότητας. Γεύονται τις δωρεές της ακτίστου και θεοποιού Χάριτος του Θεού. Ζουν την κοινωνία μαζί του ως πρόσωπο με πρόσωπο.
Τα όρια του χρόνου καταλύονται και ο θάνατος είναι πλέον γι αυτούς, ένα πέρασμα από την φθαρτότητα στην αφθαρσία.
Βλέπουν το σώμα τους ως μέλος Χριστού, το οποίο είναι «καταδικασμένο να γίνει Αθάνατο.
Ο δρόμος για την Αθανασία και την αιωνιότητα, περνάει αποκλειστικά μέσα απ’ αυτό το σώμα.
Ο Άνθρωπος πλάσθηκε και κλήθηκε για να γίνει Θεός κατά χάριν. Αθάνατος όπως τον Δημιουργό του. Και αν κανείς χάσει την κατεύθυνση προς αυτόν τον στόχο, τότε έχασε τα πάντα. Πρέπει να θεωρείται είδη νεκρός, διότι ο λίγος χρόνος που του δόθηκε για να κατανοήσει τον λόγο της ύπαρξής του, έχει ημερομηνία λήξης.
Αν κανείς εισήλθε στο σώμα του Χριστού δια του βαπτίσματος και δεν αισθάνεται έστω αμυδρά και ελάχιστα κάτι απ’ αυτά που είπαμε παραπάνω, ας μη γελιέται, είναι ακόμη νεκρό, ή ανενεργό μέλος.
Δεν αναστήθηκε, δεν ενεργοποιήθηκε, αλλά παραμένει στο σώμα χωρίς να έχει ζωή. Παραμένει ένα δυνάμει πρόσωπο, σαν ένα σπόρο που έπεσε στην γη, αλλά δεν βλάστησε για να λάβει ζωή και παρέμεινε νεκρός και άκαρπος.
Γι αυτό και ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος αναφέρει ότι, “αν δεν δεις τον Θεό απ’ αυτήν την ζωή, μην περιμένεις να τον δεις στην άλλη”.
Αν δεν βλαστήσει μέσα σου αυτή η ζωή, τότε το μυστήριο της Εκκλησίας είναι για σένα ένα επτασφράγιστο μυστικό, το οποίο δεν θα το μάθεις, ούτε θα το κατανοήσεις ποτέ.
Θα έχεις κι εσύ την ίδια γνώμη που έχει όλος ο υπόλοιπος κόσμος, βλέποντας την Ορθόδοξη Εκκλησία σαν ένα απλό οργανισμό, που στο σύνολό του αποτελεί το πλήρωμα μιας συγκεκριμένης θρησκείας, με την δική της ιδεολογία περί Θεού.
Έχοντας όμως μόνο αυτήν την εντύπωση για την Εκκλησία, θα βλέπεις σ’ αυτήν μία «βιτρίνα», της οποίας η εικόνα προς τα έξω πολύ συχνά αμαυρώνεται από τα λάθη και τις πτώσεις κάποιων ρασοφόρων.
Το γεγονός όμως αυτό αποτελεί μία παραπλάνηση! Μία μεγάλη παραπλάνηση η οποία οδηγεί σε μία επίσης μεγάλη παγίδα όπου χάνονται πολλές ψυχές.
Ποια είναι αυτή η παγίδα; Θα το δούμε στην πορεία της εξιστόρησης μας και όταν μας το επιτρέψει η σειρά των γεγονότων…
